Marathon Amsterdam

[MariekedL]

Gisteren dag 100 van het schema, de marathon. Al jaren wilde ik weer een marathon lopen, dit jaar daarbij gezegd dat dat in 2016 moest gebeuren. Mijn eigenlijke wens is de marathon van New York, maar eerst wil ik weten of ik het nog kan. Lang geleden (1998) heb ik de marathon van Rotterdam gelopen, onder de 4 uur. Ondertussen een collega enthousiast gemaakt, Tim, die weer van een andere collega, Friso die Rotterdam en Berlijn heeft gelopen op 100 dagen, van het Sportrusten schema had gehoord. Dat klinkt als een ideaal schema voor mij, met blessuregevoelige pezen, een gezin, en een drukke baan. Dus in Vleuten begon het met de 10 km, als test of mijn lichaam het aan kan. Achillespezen nauwelijks gevoeld, de runner's knee van afgelopen winter niet gevoeld, tijd net onder de 50 minuten. Dus op voor het schema. Goed te combineren met mijn andere sport (roeien, ideale vogeltjes kijken training), en ook prima op vakantie te doen (je ziet nog eens wat van de omgeving).
De trainingen gaan goed, zo nu en dan gevoelige achillespezen, ook de knie voel ik zo nu en dan een beetje. Ik doe trouw alle oefeningen om de pezen op te rekken en aan te sterken. Vorige week gezonde spanning, zou mijn lijf het aan kunnen, welke tijd ga ik lopen, lukt het om op hartslag te lopen. Ik houd mezelf steeds voor dat het niet om de tijd gaat, maar de wedstrijdsporter in mij wil toch wel een bepaalde tijd. Ik mik op 4 uur 15, zou met mijn 10 km tijd (aangescherpt tot 48' 40'')moeten kunnen.
Het begin gaat lekker, wel moeite om mijn hartslag onder de 140 te houden. Tempo op ongeveer 10 km/uur. Ik sluit aan bij een pacer groep op 4 uur 15. Na ongeveer 10 km begin ik mijn linker knie te voelen. Shit, ontspannen blijven lopen maar. Langs de Amstel gaat het heerlijk, ik kies voor het kleine paadje naast de weg, zachter voor mijn pezen. Mijn hartslag loopt wel te snel op, boven de 150 al, maar het gaat zo lekker. De knie doet het goed. Terugweg langs de Amstel gaat ook goed, ik zit weer in de pacer groep van 4 uur 15. De knie geeft zo nu en dan een signaal. Bij de 26 km staat mijn gezin volgens afspraak om mij aan te moedigen, super! Ik ga nog goed. Alleen snel daarna gaat de knie enorm pijn doen, wat is wijsheid. Ik loop maar door, opgeven is geen optie, ik heb immers de trui al gekocht (I ran Amsterdam Marathon), en mijn familie en roeiploeg volgt mij op de marathon app. Ik pas mijn snelheid maar wat aan, hartslag gaat mee omlaag. Bovenbenen en bilspieren beginnen nu ook te voelen, ook mijn voeten doen pijn. Vanaf 30 km is het zwaar, bij de lagere snelheid houdt mijn knie het, maar ik kan eerlijk gezegd ook niet harder. Ik hoop mijn gezin bij de 31.5 km te zien, dan kan ik ze vertellen dat het tempo eruit ligt. Maar zij zijn er niet, dan maar doorlopen en kilometers aftellen naar de finish. Bij het Weesperplein staan ze er onverwacht wel, dat is wel nodig bij dat vals plat omhoog. Ik geniet van de aanmoedigingen, alles doet pijn inmiddels, en ik denk wel 'dit nooit meer'. De laatste kilometers lukt het om het tempo weer iets omhoog te brengen. Eindtijd 4 uur 22 min 9 sec. Tevreden, want onder de 4,5 uur. Toch teleurgesteld dat het niet 4 uur 15 min is geworden. "Dit doe ik nooit meer" zeg ik tegen mijn man, "we kunnen ook gewoon naar New York, herinner mij hieraan als ik er weer over begin". Mijn kinderen zijn apetrots. Ik strompel naar de sporthallen om te douchen.
Vandaag, mijn knie doet al minder pijn, de stijfheid neemt langzaam af, begin ik mijn race te analyseren. Tot 30 km loop ik behoorlijk constant 10 km/u, alleen met een te hoge hartslag. Ik ben dus toch te snel begonnen, toch te gefixeerd op de eindtijd. De volgende keer (ja, zo denk ik al), de hartslag volgen en niet het gewenste tempo. En dan nog meer genieten onderweg, hopelijk is dan de klap na 30 km minder hard.

groet Marieke

[LPKM]

Goed gedaan Marieke, en toch ook met een goede tijd.

[Maarten - Sportrusten]

Ha Marieke,

Mooi verhaal en grappig ook dat einde, heel herkenbaar. Ik had de laatste 10K ook pijn (jajaja, ook te snel gestart en dat komt altijd terug) en dacht ook even; waarom doe ik dit . Maar nu al weer aan het denken aan de volgende.

Succes en groet,
Maarten