Amsterdam Marathon, zonder hartslagmeter...
Geplaatst: 17 okt 2017, 10:13
I did it, maar wel met de nodige pijn en moeite... Ik was trots op me zelf dat ik in het startvak de rust vond om m'n ademhalingsoefeningen te doen en zo van 122 slagen terug zakte naar 78 per minuut. Toen ik echter na drie kilometer voor de zesde keer in mijn oortje hoorde dat mijn actuele hartslag 140 was en mijn gemiddelde 138 besefte ik dat 'ie 'gelocked' stond!
Tijdens het lopen aan het klooien geweest om het weer aan de praat te krijgen maar de meldingen bleven gelijk. Op het 5 km punt de borstband afgedaan en toen maar zonder verder gegaan met mijn horloge als beste kameraad. Overigens bleef de melding, tot aan de 42 km, "hartslag 140, gemiddelde hartslag 138"! Zou ik vooraf voor hebben getekend... Ik kan dus niets zeggen over mijn hartslagen onderweg.
Wel dat ik de eerste 5 km in gemiddeld 6.10 min.p/km liep en intussen werd ingehaald door een haas-met-ballon-4.30 uur.
Dat was voor me toch het sein om iets te versnellen en weer die 6 minuut gemiddeld op te zoeken. Ik wilde immers, volgens sportrusten 'voorspelling', finishen binnen de aangegeven 4.15-4.30 uur.
Na 30 kilometer kwam ik door in 3.02.10 en dus een gemiddelde van 6.04 p/km. Intussen ging dat wel meer moeite kosten.
Bij een wel werkende hartslagmeter zou het beleid zijn geweest om de hartslag op te laten lopen (en niet zozeer een tempo vast te houden), maar nu kon ik dat niet aflezen maar wel op gevoel vaststellen. Na 35 km was daar de tik van de man met... Bijna iedere kilometer moest ik even wandelen en zelfs rekken om de kramp in mijn rechter-hamstring te verlichten. Steeds weer aanzettend en zoekend naar een loopstijl die het minst pijn deed. Mijn splitgemiddelde liep inmiddels op naar de 7.17 p/km. Stappen verlengen, juist inkorten, laag zitten, overdreven hoog afzettend, ik experimenteerde wat af. Vanaf 40,5 km had ik het juiste loopje te pakken. Gezien de omstandigheden was dit het effectiefste en kon ik zowaar nog versnellen en bewees het lichaam toch nog genoeg inhoud te hebben voor een eind"sprint". De laatste 500 meter enkel nog maar lotgenoten ingehaald en zo waar de helderheid van geest gehad om aan de wens van mijn zoon Luuk te denken: "als je de finish haalt, doe dan iets geks op de streep!" De ietwat te zware en witte Keniaan perste er naast het genoemde sprintje dus ook nog een driedubbele dab uit om vervolgens zeer voldaan het horloge te kunnen indrukken op een zwaarbevochten 4 uur en 28 minuten blank. En dat bleek 25 seconden sneller te zijn dan de tijd van mijn zwager 7 jaar geleden. Ik kijk al uit naar zijn verjaardag in december!
Bedankt Sportrusten. Ik had het graag iets sneller gedaan, had wellicht ook gekund, maar gezien mijn achillespeesklachten van de afgelopen jaren en mijn knieklachten in de laatste drie weken van het 100 dagen programma kan ik niet anders concluderen dan: I did it and I am proud of it!
Tijdens het lopen aan het klooien geweest om het weer aan de praat te krijgen maar de meldingen bleven gelijk. Op het 5 km punt de borstband afgedaan en toen maar zonder verder gegaan met mijn horloge als beste kameraad. Overigens bleef de melding, tot aan de 42 km, "hartslag 140, gemiddelde hartslag 138"! Zou ik vooraf voor hebben getekend... Ik kan dus niets zeggen over mijn hartslagen onderweg.
Wel dat ik de eerste 5 km in gemiddeld 6.10 min.p/km liep en intussen werd ingehaald door een haas-met-ballon-4.30 uur.
Dat was voor me toch het sein om iets te versnellen en weer die 6 minuut gemiddeld op te zoeken. Ik wilde immers, volgens sportrusten 'voorspelling', finishen binnen de aangegeven 4.15-4.30 uur.
Na 30 kilometer kwam ik door in 3.02.10 en dus een gemiddelde van 6.04 p/km. Intussen ging dat wel meer moeite kosten.
Bij een wel werkende hartslagmeter zou het beleid zijn geweest om de hartslag op te laten lopen (en niet zozeer een tempo vast te houden), maar nu kon ik dat niet aflezen maar wel op gevoel vaststellen. Na 35 km was daar de tik van de man met... Bijna iedere kilometer moest ik even wandelen en zelfs rekken om de kramp in mijn rechter-hamstring te verlichten. Steeds weer aanzettend en zoekend naar een loopstijl die het minst pijn deed. Mijn splitgemiddelde liep inmiddels op naar de 7.17 p/km. Stappen verlengen, juist inkorten, laag zitten, overdreven hoog afzettend, ik experimenteerde wat af. Vanaf 40,5 km had ik het juiste loopje te pakken. Gezien de omstandigheden was dit het effectiefste en kon ik zowaar nog versnellen en bewees het lichaam toch nog genoeg inhoud te hebben voor een eind"sprint". De laatste 500 meter enkel nog maar lotgenoten ingehaald en zo waar de helderheid van geest gehad om aan de wens van mijn zoon Luuk te denken: "als je de finish haalt, doe dan iets geks op de streep!" De ietwat te zware en witte Keniaan perste er naast het genoemde sprintje dus ook nog een driedubbele dab uit om vervolgens zeer voldaan het horloge te kunnen indrukken op een zwaarbevochten 4 uur en 28 minuten blank. En dat bleek 25 seconden sneller te zijn dan de tijd van mijn zwager 7 jaar geleden. Ik kijk al uit naar zijn verjaardag in december!
Bedankt Sportrusten. Ik had het graag iets sneller gedaan, had wellicht ook gekund, maar gezien mijn achillespeesklachten van de afgelopen jaren en mijn knieklachten in de laatste drie weken van het 100 dagen programma kan ik niet anders concluderen dan: I did it and I am proud of it!
