Marathon Spijkenisse
Geplaatst: 15 dec 2019, 19:09
Na 100 dagen voorbereiding was het eindelijk zover: ik zou voor de eerste keer gaan starten voor een marathon. Tot 1,5 week vantevoren verliep de voorbereiding vlekkeloos, maar toen sloeg een oud euvel weer toe: overbelasting van mijn knieën. De laatste 1,5 week geen meter meer hard gelopen en vandaag op hoog van zegen gestart.
Vanaf het begin niet lekker gelopen. Hartslag die ik na 30km zou moeten bereiken had ik al na 2km en die is ook niet meer gezakt. Na een km of 12 begonnen mijn knieën weer op te spelen. Na 20 km werd het erg pijnlijk en na 27 km kon ik eigenlijk niet meer verder.... Eerst 1 km gewandeld en daarna een flink aantal km deels gelopen en deels gewandeld. Na 34 km kon ik eigenlijk helemaal niet meer rennen. Opgeven was geen optie, dus ik ben uiteindelijk naar de finish gewandeld en uitgekomen op een eindtijd van 4:19. Een prima tijd als je kijkt hoe het is gegaan, maar toch wel een flinke tegenvaller als je vooraf hoopt op een tijd tussen 3:30 en 3:40. Tevreden? Nee. Trots dat ik hem toch uitgelopen heb? Ja. De verleiding was groot om de spreekwoordelijk pijp aan Maarten te geven als je een bekende op het 32km-punt hebt staan met een auto.
Gezien mijn grote historie met gewrichtsklachten was het Sportrusten-schema een soort van laatste mogelijkheid om nog een keer een marathon te lopen. De weg naar de marathon was mooi met dikke PR's op de 5km (20:25), 10km (42:50) en 15km (1:08). Precies een jaar geleden kon ik door een gescheurde meniscus nog geen 200 meter achter elkaar lopen. Dus alles bij elkaar moet/mag ik tevreden zijn. Hoewel ik het wel leuker had gevonden het laatste rondje op de atletiekbaan hard te kunnen lopen in plaats van de te wandelen, maar dat zat er helaas niet meer in.
Ik ga nu lekker herstellen (nog tips?) en me daarna lekker focusen op kortere afstanden.
Veel succes allemaal met jullie hardloopdoelen!
Vanaf het begin niet lekker gelopen. Hartslag die ik na 30km zou moeten bereiken had ik al na 2km en die is ook niet meer gezakt. Na een km of 12 begonnen mijn knieën weer op te spelen. Na 20 km werd het erg pijnlijk en na 27 km kon ik eigenlijk niet meer verder.... Eerst 1 km gewandeld en daarna een flink aantal km deels gelopen en deels gewandeld. Na 34 km kon ik eigenlijk helemaal niet meer rennen. Opgeven was geen optie, dus ik ben uiteindelijk naar de finish gewandeld en uitgekomen op een eindtijd van 4:19. Een prima tijd als je kijkt hoe het is gegaan, maar toch wel een flinke tegenvaller als je vooraf hoopt op een tijd tussen 3:30 en 3:40. Tevreden? Nee. Trots dat ik hem toch uitgelopen heb? Ja. De verleiding was groot om de spreekwoordelijk pijp aan Maarten te geven als je een bekende op het 32km-punt hebt staan met een auto.
Gezien mijn grote historie met gewrichtsklachten was het Sportrusten-schema een soort van laatste mogelijkheid om nog een keer een marathon te lopen. De weg naar de marathon was mooi met dikke PR's op de 5km (20:25), 10km (42:50) en 15km (1:08). Precies een jaar geleden kon ik door een gescheurde meniscus nog geen 200 meter achter elkaar lopen. Dus alles bij elkaar moet/mag ik tevreden zijn. Hoewel ik het wel leuker had gevonden het laatste rondje op de atletiekbaan hard te kunnen lopen in plaats van de te wandelen, maar dat zat er helaas niet meer in.
Ik ga nu lekker herstellen (nog tips?) en me daarna lekker focusen op kortere afstanden.
Veel succes allemaal met jullie hardloopdoelen!
