Marathon van Amsterdam gelopen
Geplaatst: 18 okt 2021, 09:20
Gisteren heb ik de marathon van Amsterdam gelopen. Het was een geweldige ervaring.
De dag ervoor werd ik wat verkouden en mijn bovenbenen voelden zwaar. Ik heb zelfs met de gedachte gespeeld om dan maar niet te gaan lopen en op de tribune in het Olympisch Stadion te gaan zitten. Maar de volgende ochtend heb ik besloten om gewoon te gaan.
Ik ben rustig van start gegaan en ik heb tijdens de hele marathon goed op mijn hartslag gelet. Mijn tempo voelde erg traag, maar omdat ik me niet helemaal optimaal voelde was dat prima. Het lopen ging lekker. Ik passeerde het 14 km punt, waar Janneke de lopers aanmoedigde. Leuk Janneke, om je in het echt te zien. Wat mij verraste: ik bleef lopen. Terwijl er steeds meer mensen in mijn buurt af en toe gingen wandelen. Ik kon tot 30 km gewoon doorrennen, het was echt niet nodig om even te gaan wandelen. Het ging gewoon heel erg goed. De man met de hamer heb ik ook niet ontmoet, ik had meer dan genoeg energie om door te gaan.
Na 30 km werd het zwaar. Ik kreeg wat last van het gebied rond mijn heupen. Op een gegeven moment ontdekte ik dat ik last had van de Flipbelt die ik om had. Vanaf dat moment deed ik die wisselend om mijn middel en mijn heupen, maar ik bleef de spieren rond mijn heupen voelen. Mijn bil- en bovenbeenspieren waren stijf geworden, ik denk door de Flipbelt.
Tijdens de laatste 12 km moest ik lopen afwisselen met wandelen, ik vroeg me echt af hoe ik ooit bij de finish zou komen. Maar het is gelukt. Ook dankzij al die mensen aan de kant, zij moedigden aan, riepen mijn naam, geweldige ervaring was dat. Zo ben ik naar de finish geschreeuwd.
Echt, Sportrusten is top! Dat ik heb ervaren. Ik heb alweer een paar doelen gesteld, want ik wil de laatste 12 kilometers ook op een relaxte manier gaan bedwingen. Eerst ga ik voor een snellere halve marathon, en een pr om de 10 km. De halve staat gepland in april, in Enschede.
De dag ervoor werd ik wat verkouden en mijn bovenbenen voelden zwaar. Ik heb zelfs met de gedachte gespeeld om dan maar niet te gaan lopen en op de tribune in het Olympisch Stadion te gaan zitten. Maar de volgende ochtend heb ik besloten om gewoon te gaan.
Ik ben rustig van start gegaan en ik heb tijdens de hele marathon goed op mijn hartslag gelet. Mijn tempo voelde erg traag, maar omdat ik me niet helemaal optimaal voelde was dat prima. Het lopen ging lekker. Ik passeerde het 14 km punt, waar Janneke de lopers aanmoedigde. Leuk Janneke, om je in het echt te zien. Wat mij verraste: ik bleef lopen. Terwijl er steeds meer mensen in mijn buurt af en toe gingen wandelen. Ik kon tot 30 km gewoon doorrennen, het was echt niet nodig om even te gaan wandelen. Het ging gewoon heel erg goed. De man met de hamer heb ik ook niet ontmoet, ik had meer dan genoeg energie om door te gaan.
Na 30 km werd het zwaar. Ik kreeg wat last van het gebied rond mijn heupen. Op een gegeven moment ontdekte ik dat ik last had van de Flipbelt die ik om had. Vanaf dat moment deed ik die wisselend om mijn middel en mijn heupen, maar ik bleef de spieren rond mijn heupen voelen. Mijn bil- en bovenbeenspieren waren stijf geworden, ik denk door de Flipbelt.
Tijdens de laatste 12 km moest ik lopen afwisselen met wandelen, ik vroeg me echt af hoe ik ooit bij de finish zou komen. Maar het is gelukt. Ook dankzij al die mensen aan de kant, zij moedigden aan, riepen mijn naam, geweldige ervaring was dat. Zo ben ik naar de finish geschreeuwd.
Echt, Sportrusten is top! Dat ik heb ervaren. Ik heb alweer een paar doelen gesteld, want ik wil de laatste 12 kilometers ook op een relaxte manier gaan bedwingen. Eerst ga ik voor een snellere halve marathon, en een pr om de 10 km. De halve staat gepland in april, in Enschede.
