Na 99 dagen trainen met het sportrusten programma een hele spannende uitdaging.
Het eerste deel ging prima. Uiteindelijk de halve gelopen in 2:20. Wel op mijn hoge marathon hartslag, mijn lage (140) heb ik waarschijnlijk door alle spanning niet eens aangetikt: de eerste 10 ging al gemiddeld in 150, terwijl ik ruim 45 seconden langzamer liep per km dan tijdens de trainingen.
Vanaf 26 km klotste het bloed in m'n schoenen (ahum) en moest ik stukken echt wandelen. Door de pijn in m'n voeten ging ook dat niet geweldig. Op een gegeven moment aan kunnen prikken bij de RunnersWorld 5:00 groep, die me een kilometer of vijf op sleeptouw namen. Top! Maar toen was de pijp echt leeg. De rechterkant van m'n lijf deed zo'n vreselijke pijn dat ik zelfs niet meer recht kon lopen. Bij binnenkomst in het Vondelpark probeerde ik het nog eens, zette nog eens aan, hobbelde half rennend verder en dacht "Nu ben ik goed bezig", totdat ik voorbij gewandeld werd door een flink oudere deelnemer...
De woorden uit de mail van dag 99 "En vergeet morgen niet te lachen" hielpen me wonderwel. Met een brede grijns van de zelfspot heb ik me door het vondelpark heen gesleept en bij de 39,5, toen ik het 40km punt zag, ben ik weer gaan lopen (soort van).
Een uur later dan gepland, rond 5:17, uiteindelijk gefinisht!
Minpuntje aan het programma? Na een kilometer of 15 begon ik erge last te krijgen van mijn tenen. Bleek toch dat mijn schoenen niet helemaal goed zijn, maar waarschijnlijk in de voorbereiding niet goed gemerkt. Dus achteraf had ik op 3/4 van het programma toch een keer een halve marathon moeten doen.
Al bij al een enorme ervaring. De trainingen in aanloop naar de marathon vond ik erg plezierig. Dat uiteindelijk m'n tijden op de marathon hemelsbreed daarvan verschilden zal toch ook wel de spanning zijn geweest. En goed materiaal hebben is dus echt wel essentieel!
Misschien, ooit, nog weer eens. Ik zit nu nog in de ontkenningsfase
Dank! Ook voor de aanmoeding op het 14KM punt - die had rond de 28 KM nog wel een keer gemogen
